SOS από το Θανάση Λερούνη !

Ο Θανάσης Λερούνης στον προσωπικό του χώρο στο χωριό Μπρουμ

Δραματική έκκληση προς την κυβέρνηση του Πακιστάν, να καταβάλει κάθε προσπάθεια, προκειμένου να αποκτήσει την ελευθερία του και να επιστρέψει ασφαλής στην Ελλάδα, απευθύνει, με χειρόγραφη επιστολή του, ο Ελληνας εθελοντής στις κοιλάδες των Καλάς, Αθανάσιος Λερούνης, ο οποίος απήχθη, στις 8 Σεπτεμβρίου, από κουκουλοφόρους Ταλιμπάν, ύστερα από επίθεση στο σπίτι όπου διέμενε, στο χωριό Μπρουν. Στην επιστολή του, που είναι γραμμένη στις 2 Οκτωβρίου, στην αγγλική γλώσσα και φέρει την ιδιόχειρη υπογραφή του, αναφέρει ότι η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο και ζητά να γίνουν δεκτοί οι όροι που θέτουν οι απαγωγείς για την απελευθέρωσή του, δηλαδή η καταβολή λύτρων 20.000 δολαρίων και η απελευθέρωση τριών ηγετικών στελεχών των Ταλιμπάν από τις πακιστανικές αρχές. «Εάν τα παραπάνω αιτήματα δεν υλοποιηθούν, με ενημέρωσε (ο διοικητής των Ταλιμπάν) ότι θα έχω μεγάλα προβλήματα και ότι η ζωή μου θα τεθεί σε κίνδυνο», γράφει χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα "Chitral Times", η αντιπροσωπεία με εξέχοντες μουσουλμάνους τοπικούς ηγέτες της κοιλάδας Μπουμπουρέτ, που είχε μεταβεί για δεύτερη φορά στο Νουριστάν, προκειμένου να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση του Αθανάσιου Λερούνη με τους Ταλιμπάν, γύρισε με «άδεια χέρια». Ωστόσο, μετέφερε τρία γράμματα του Έλληνα εθελοντή: ένα προς την πακιστανική κυβέρνηση, ένα προς τον Έλληνα πρεσβευτή στο Πακιστάν κι ένα προς τη μη κυβερνητική οργάνωση «Έλληνες Εθελοντές», με την οποία συνεργαζόταν ο Λερούνης, έως την απαγωγή του. Η αποστολή είχε αναχωρήσει στα τέλη Σεπτεμβρίου, αλλά δεν κατάφερε να συναντήσει τελικά τους διοικητές των Ταλιμπάν, καθώς δεν βρισκόταν στην περιοχή Νουριστάν (του Αφγανιστάν), όπου κρατείται όμηρος ο Έλληνας εθελοντής. Ωστόσο, αναμένεται να επιχειρήσει να επισκεφτεί την περιοχή για τρίτη φορά, προκειμένου να επιδιώξει νέα συνάντηση με τους απαγωγείς, αλλά παραμένει άγνωστο το πότε. Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα, στις επιστολές του προς την οργάνωση των «Ελλήνων Εθελοντών» και προς την ελληνική πρεσβεία, ο Αθανάσιος Λερούνης, αναφέρει ότι είναι καλά στην υγεία του (σ.σ. τουλάχιστον έως την ημέρα που έγραψε το γράμμα) και ότι παραμένει με τους Ταλιμπάν, οι οποίοι τον ενημέρωσαν για τους όρους που θέτουν για την απελευθέρωσή του. «Εργάστηκα ως εθελοντής στις κοιλάδες των Καλάς της περιοχής του Τσιτράλ, από το 1995, συμμετέχοντας σε εργασίες προς όφελος φτωχών Πακιστανών πολιτών, όπως κατασκευές σχολείων, συστημάτων ύδρευσης, κέντρων υποστήριξης μητέρων κ.α.» γράφει ο Αθανάσιος Λερούνης στην επιστολή του και συμπληρώνει ότι η πρεσβεία του Πακιστάν στην Ελλάδα είναι καλά ενημερωμένη για τις δραστηριότητες της οργάνωσης των «Ελλήνων Εθελοντών» στο Πακιστάν. © 2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Μερικές μάχες χάνονται...άλλες κερδίζονται όμως!! - ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !

ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ 6ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΑΛΛΑΞΕ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ "ΚΟΙΝΩΝ" ΠΟΛΙΤΩΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ!!

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ, ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΝ ΕΣΤΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΚΟΙΤΙΔΑ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΚΑΙ ΟΞΥΓΟΝΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΜΟΛΥΣΜΕΝΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ.


Αναστέλλεται η οικοδομική άδεια για την ανέγερση γκαράζ στο πάρκο που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Κύπρου και Πατησίων, στην Κυψέλη, με σημερινή απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών. Την εξέλιξη αυτή σχολίασε στο tvxs.gr, η Μαρίνα Βήχου, δημοσιογράφος και Μέλος της Επιτροπής 6ου δημοτικού διαμερίσματος Αθηνών.

Υπενθυμίζεται ότι ο δήμος Αθηναίων είχε κόψει δέντρα στο συγκεκριμένο πάρκο προκαλώντας την οργή των κατοίκων της περιοχής. Η αναστολή ισχύει μέχρι να εκδοθεί απόφαση επί της κύριας αίτησης ακύρωσης που έχουν καταθέσει οι κάτοικοι της Κυψέλης.

Πηγή: TVXS.gr - και το βίντεο ΕΔΩ

ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΣΕΓΓΟΝΑ ΤΟΥΣ!!

ΑΦΗΣΤΕ ΝΟΜΑΡΧΕΣ, ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΕΣ -ΑΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ- ΝΑ ΛΕΝΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ. ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΚΥΡΙΟΙ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΣΑΣ!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ Ε Σ Ε Ν Α !!

ΞΑΝΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ 6OYΔΗΜΟΤ. ΔΙΑΜΕΡ.ΑΘΗΝΩΝ -KAI ΟΣΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ- !! ΕΙΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ !

(κεφαλαία δικά μου)

Δεν τρώνε και άσχημα, ε;

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ, Χρήστος Παναγόπουλος, μαζί με το επιτελείο του, φαίνεται ότι κοστίζουν πολλά στην κρατική τηλεόραση και κατά συνέπεια στους φορολογούμενους. Μόνο ο μισθός του Χρ. Παναγόπουλος ανέρχεται σε 22.000 ευρώ το μήνα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Έθνος της Κυριακής», η μηνιαία αμοιβή του προέδρου της ΕΡΤ ανέρχεται στις 22.000 ευρώ το μήνα, ενώ ο κάθε γενικός διευθυντής λαμβάνει 11.000 ευρώ. Σε αυτά προστίθενται τα μπόνους και η συμμετοχή σε διαφόρων ειδών επιτροπές, με τον πρόεδρο να λαμβάνει 400 ευρώ και τους διευθυντές 200 για την κάθε επιτροπή. Οι επιτροπές συνέρχονται 4 με 5 φορές το μήνα, με τη θεματολογία να ποικίλει -έχει πραγματοποιηθεί επιτροπή ακόμα και για την αγορά ενός αναλογίου...

Εξωπραγματικές θεωρούνται και οι δαπάνες για την ERT World, καθώς επί διευθύνσεως Ν. Σωτηριάδη το μάνατζμεντ κόστιζε 3.000 ευρώ το μήνα, επί Χρήστου Παναγόπουλου κοστίζει 50.000, με μία εκπομπή λιγότερο. Και ένας από τους λόγους του υπερδιπλασιάσου των δαπανών, είναι ότι ο διευθυντής παίρνει 11.000 ευρώ, ενώ συντηρείται αναπληρώτρια διευθύντρια (7.500 ευρώ), σύμβουλοι (από 6.300 έως 10.000 ευρώ) και δύο προϊστάμενοι (2.500 ευρώ).

Το συνολικό κόστος παραγωγής, δηλαδή, ανέρχεται στα 4 με 5 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο! Και ο πρόεδρος της ΕΡΤ επιμένει να δηλώνει ότι «δεν πρόκειται να αποχωρήσει κανένα διευθυντικό στέλεχος, του ίδιου συμπεριλαμβανομένου».

Πηγή: TVXS.gr

"Υπερασπίσου το παιδί..."

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν σ' αγαπούν
και πως σε θένε

Εχε το νου σου στο παιδί

κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Εχε το νου σου στο παιδί

κλείσε την πόρτα με κλειδί
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβύσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
...υπάρχει ελπίδα

ΥΓ.
Επληροφορήθην ότι ομάς αναρχικών ενεκλείσθη εις το Πολυτεχνείον με σκοπό τη δημιουργία
ψευδών εντυπώσεων όσον αφορά την τάξιν ασφάλειαν και ήπιον κλίμα των πολιτών.

UPDATE-17:21-27/11 Ρατσιστές είναι ... οι αντιρατσιστές

(UPDATE:Σε έκθεση της γνωστής Μ.Κ.Ο. για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Human Rights Watch» η Ελλάδα κατηγορείται για κακοποίηση και για απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες κράτησης των ιρακινών προσφύγων που εισέρχονται στην χώρα μας διαμέσου Τουρκίας. link-Whisperspot)

Χαιρετίζω θερμά με το μεσαίο δάκτυλο σε ανάταση τους δικαστές και τους εφέτες της υπόθεσης αυτής που υπερασπίστηκαν με ζήλο τον φασίστα...
ΝΤΕΜΕΚ .... Υπερασπιστές της Ισότητας, Μαντρόσκυλα της Δημοκρατίας....

ΕΔΩ το βίντεο...

Το τσουνάμι του Αγροπληθωρισμού !

Της Ντίας Ζαβρα

«Πρόκειται για ένα σιωπηρό τσουνάμι» προειδοποιεί η Τζόσετ Σιράν του Παγκόσμιου Προγράμματος Τροφίμων του ΟΗΕ. Ένα κύμα «αγροπληθωρισμού» που καταπνίγει τη μία μετά την άλλη τις χώρες (κυρίως τις φτωχότερες), σκορπώντας στο πέρασμά του λαϊκές εξεγέρσεις και διαλυμένες κυβερνήσεις. Ηνωμένα Εθνη, ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου μπροστά στη νέα παγκόσμια απειλή: την ξέφρενη κούρσα των τιμών των τροφίμων.

Μόνο τον τελευταίο χρόνο, η τιμή του σίτου αυξήθηκε κατά ...130%, της σόγιας κατά 87%, του ρυζιού κατά 74% και του καλαμποκιού κατά 31%.

Απόρροια της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού -που αναμένεται να υπερβεί τα 9 δισεκατομμύρια έως τα μέσα του αιώνα- της ενίσχυσης της κατανάλωσης, ιδίως σε αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις, όπως είναι η Κίνα και η Ινδία, των κλιματικών αλλαγών και, τέλος, της μαζικής παραγωγής βιοκαυσίμων, που οι απανταχού κυβερνήσεις προβάλλουν ως την καλύτερη εναλλακτική απέναντι στο πετρέλαιο, που ο ειδικός εκπρόσωπος του ΟΗΕ για το Δικαίωμα στην Τροφή όμως χαρακτήρισε «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Βιοκαύσιμα
«Διότι», όπως επισημαίνει το περιοδικό Time, «το μόνο που καταφέρνουν πολιτικοί και επιχειρήσεις με την προώθηση των βιοκαυσίμων είναι να πιέζουν προς τα πάνω τις τιμές των τροφίμων και να επιδεινώνουν το πρόβλημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη».

«Τουλάχιστον 100 εκατομμύρια άνθρωποι στις φτωχότερες χώρες κινδυνεύουν να οδηγηθούν στα όρια του λιμού», τονίζει η Παγκόσμια Τράπεζα και ανακοινώνει σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση της επισιτιστικής κρίσης, μεταξύ αυτών τον διπλασιασμό της δανειοδότησης στους καλλιεργητές της Αφρικής, από 450 σε 800 εκατ. δολ. και την ενίσχυση της αγροτικής παραγωγικότητας στις φτωχές χώρες. «Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα λιμοκτονήσουν», προειδοποιεί ο επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν, ενώ ο Τζον Χολμς, αρμόδιος ανθρωπιστικών υποθέσεων του ΟΗΕ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, τονίζοντας ότι οι αυξανόμενες τιμές τροφίμων απειλούν να πυροδοτήσουν παγκόσμια αναταραχή και θα πλήξουν την πολιτική σταθερότητα.

Η Κομισιόν αναμένεται να εξαγγείλει μέτρα αντιμετώπισης της επισιτιστικής κρίσης, μεταξύ αυτών και την κατάργηση της κοινοτικής ενίσχυσης στις αποκαλούμενες ενεργειακές καλλιέργειες. «Εξαιρετικά ανήσυχος» εμφανίζεται και ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους, ο οποίος βρίσκεται σε επαφή με τους συμβούλους του για τον συντονισμό της αμερικανικής απάντησης στην κρίση.

Διότι, για πρώτη φορά εδώ και 30 χρόνια, μαζικές διαδηλώσεις για τα τρόφιμα εξελίσσονται παράλληλα σε δεκάδες χώρες.

Λαϊκές εξεγέρσεις
Η Αϊτή, η Αίγυπτος, το Καμερούν, η Μπουρκίνα Φάσο, η Σενεγάλη βρίσκονται αντιμέτωπες με λαϊκές εξεγέρσεις, το Καζακστάν απαγόρευσε ήδη τις εξαγωγές σιταριού, Ρωσία, Ουκρανία, Αργεντινή τις περιόρισαν, ενώ Ινδονησία, Βιετνάμ, Αίγυπτος, Κίνα, Καμπότζη, Ινδία σταμάτησαν να εξάγουν ρύζι. Και, όπως αναφέρει το Econo-mist, ίσως η επισιτιστική κρίση του 2008 θέσει τελικά υπό αμφισβήτηση τη δήλωση του Νομπελίστα οικονομολόγου, Αμάρτια Σεν ότι «οι λιμοί δεν συμβαίνουν σε δημοκρατίες»...

Πηγή: Ημερησία

Για να μην λησμονούμε...

Αναδημοσιεύω ένα πολύ παραστατικό κείμενο από τον φίλο και συν-blogger Vasiko Metoxo

Με το Αίμα που Κουβαλάνε

Χαράματα 5 Σεπτέμβρη 1967. Η ασφάλεια Θεσσαλονίκης επιχειρεί μπλόκο σε διαμέρισμα της οδού Φιλελλήνων 65 στην Θεσσαλονίκη ,στην περιοχή Κωνσταντινουπόλεως με Δελφών, όπου κρύβονται τρεις καταζητούμενοι για την βομβιστική ενέργεια στις 2 Σεπτεμβρίου 1967, την ώρα των εγκαινίων της ΔΕΘ από τη χουντική κυβέρνηση. Το «Πατριωτικό Μέτωπο» της Θεσσαλονίκης ανατίναξε κολώνα της ΔΕΗ βυθίζοντας για ένα πεντάλεπτο στο σκοτάδι το χώρο της έκθεσης. Τα όργανα της χούντας έχουν από νωρίς "πιάσει" την περιοχή και ξεκινά καταιγισμός πυροβολισμών προς το διαμέρισμα στα τυφλά. Από τους πυροβολισμούς τραυματίζεται σοβαρά ο 26χρονος εργάτης Γιάννης Χαλκίδης. Παρά το τραυματισμό του, μαζί με τον Νάντη Χατζηγιάννη και τον Γρηγόρη Παντή προσπαθούν να ξεφύγουν από τα διπλανά μπαλκόνια στην πρασιά της γειτονικής οικοδομής μέσα σε τυφλά πυρά από διάφορες κατευθύνσεις. Ο Παντής τραυματίζεται στον μηρό και ακινητοποιείται. Στο τελευταίο κιγκλίδωμα ο Γιάννης Χαλκίδης που αιμορραγεί δεν μπορεί να συνεχίσει. Ενώ προσπαθεί να περάσει πάνω από το εμπόδιο εμφανίζεται ο δήμιός του. Τον πυροβολεί πισώπλατα. Αδειάζει το περίστροφο πάνω του από απόσταση δύο-τριών μέτρων. Ο Νάντης Χατζηγιάννης παρακολουθεί τη στιγμή της εκτέλεσης κρυμμένος στην πρασιά της πολυκατοικίας. Παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τον επιθανάτιο ρόγχο του Γιάννη Χαλκίδη. Αναγνωρίζει τον άνθρωπο που τον αποτελειώνει. Είναι ο χωροφύλακας, όργανο της ασφάλειας Θεσσαλονίκης, Αντώνης Λεπενιώτης.
Σε λίγο ο Ναντης Χατζηγιάννης συλλαμβάνεται στην θέση που είναι κρυμμένος από άλλον ασφαλίτη. Τον ανθυπασπιστή Μητρομάρα. Ο Μητρομάρας ήταν ομαδάρχης των παρακρατικών "αγανακτισμένων" πολιτών το βράδυ της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη. Μέσα σε φωνές έρχονται στον τόπο της εκτέλεσης και οι υπόλοιποι της επιχείρησης. Συνολικά 50-60 άτομα. Δένουν τον Χατζηγιάννη με καραβόσχοινο. Αρχίζουν να τον χτυπούν ανελέητα. Ο Λεπενιώτης του κολλά το πιστόλι στον κρόταφο. Του το βάζει στο στόμα. Τον πετά στα χαλίκια και τον πατά στο κεφάλι. Τον χτυπά ενώ είναι δεμένος με το καραβόσχοινο. Στη συνέχεια ο Λεπενιώτης με μία απίστευτης βαρβαρότητας κίνηση πατά τον Γιάννη Χαλκίδη που ψυχορραγεί στην κοιλιά...
Ο Νάντης Χατζηγιάννης φοιτητής στο πτυχίο της ανωτάτης Βιομηχανικής Θεσσαλονίκης τότε, κατά τη μεταγωγή του στην ασφάλεια Θεσσαλονίκης στο Βαρδάρη συνοδεύεται από τον Λεπενιώτη. Μαζί με τον Γρηγόρη Παντή βασανίζονται άγρια από τα ανθρωποειδή της χούντας στην ασφάλεια. Καταδικάζονται από το έκτακτο στρατοδικείο Θεσσαλονίκης σε είκοσι χρόνια φυλάκιση. Ο Χατζηγιάννης περνά από τις φυλακές Γεντί Κουλέ, Αλικαρνασσού, Αίγινας, Αβέρωφ, Βουρλών. Βιώνει στο πετσί του την μεταχείριση των χουντικών. Βασανιστήρια, εικονικές εκτελέσεις, απομόνωση.
Μετά την μεταπολίτευση στη δίκη για την δολοφονία του Γιάννη Χαλκίδη, ο Λεπενιώτης απαλλάσσεται με αμετάκλητο βούλευμα. Παρουσιάζονται "έγγραφα" και "αποδείξεις" της ασφάλειας Θεσσαλονίκης ότι δεν συμμετείχε στην επιχείρηση της οδού Φιλελλήνων. Η μαρτυρία του Νάντη Χατζηγιάννη δεν λαμβάνεται υπόψη από τους δικαστές. Ως δολοφόνος του Χαλκίδη καταδικάζεται ο βασανιστής μοίραρχος Τετραδάκος. Το λάθος του Τετραδάκου ήταν ότι είχε παραδεχτεί τη συμμετοχή του καμαρώνοντας σαν μάρτυρας κατά τη δίκη των Χατζηγιάννη και Παντή στο έκτακτο στρατοδικείο. Είχε μάλιστα παρασημοφορηθεί από την χούντα στην επέτειο της δολοφονίας του Χαλκίδη. Ο Λεπενιώτης που τον αποτελείωσε απαλλάσσεται. Η δίκη για τους βασανισμούς του Νάντη Χατζηγιάννη δεν έγινε ποτέ λόγω παραγραφής. Για μία ημέρα! Είναι οι συνέπειες του ορισμού του εγκλήματος της χούντας ως "στιγμιαίου". Δεν επρόκειτο για μεμονωμένη περίπτωση. Περίπου 150 μηνύσεις εναντίον βασανιστών της δικτατορίας πέρασαν μ' αυτόν τον τρόπο στο αρχείο, καθώς η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε πως η τρίμηνη προθεσμία που προέβλεπε το Δ' Ψήφισμα της 18/1/75 για την υποβολή τους έληγε στις 17 κι όχι στις 18/4/75 - ημέρα που είχε ανακοινωθεί επίσημα από την Εισαγγελία Αθηνών σαν η τελευταία. Ο Λεπενιώτης όπως και πολλοί άλλοι παραμένουν ατιμώρητοι να κυκλοφορούν ανενόχλητοι ως ευυπόληπτοι πολίτες της Θεσσαλονίκης. Στους δρόμους αυτής της πόλης που πορεύεται γεμάτη ενοχές και ατιμωρησία για εγκλήματα και πολιτικές δολοφονίες.

8 Σεπτεμβρίου 2004. Στο αστικό λεωφορείο της γραμμής 14 για την Τούμπα, ο Νάντης Χατζηγιάννης συναντά τον βασανιστή του Αντώνη Λεπενιώτη τριάντα επτά χρόνια από την δολοφονία του Χαλκίδη. Αντιμετωπίζει το ειρωνικό του βλέμμα. Αγανακτεί. Εξαγριώνεται. Ουρλιάζει: "Δολοφόνε του Γιάννη Χαλκίδη. Φασίστα και βασανιστή εκατοντάδων συμπολιτών μου στα χρόνια της δικτατορίας". Ο Νάντης Χατζηγιάννης στο βιβλίο του " Τι έχεις μ' αυτόν" που έγραψε με αφορμή το επεισόδιο στο λεωφορείο και περιλαμβάνει την προσωπική του κατάθεσή - μαρτυρία για τα χρόνια της δικτατορίας αλλά και αργότερα, γράφει: "Οι επιβάτες του λεωφορείου κατάλαβαν αμέσως περί τίνος επρόκειτο και αγανακτισμένοι και οι ίδιοι με προέτρεπαν να χειροδικήσω! Τους απάντησα ότι δεν αξίζει ούτε να τον φτύσω. Μου αρκούσε που στεκόταν μπροστά μου, όρθιος, σε θέση προσοχής. Έτρεμε από το μίσος του σαν ψάρι. Δεν μπορούσε τώρα να με βασανίσει, δεν μπορούσε να με συλλάβει, δεν μπορούσε να με σκοτώσει. Τον άφησα να φύγει".

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2008. Στο Β Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης δικάζεται ο Νάντης Χατζηγιάννης. Κατηγορούμενος για το επεισόδιο στο λεωφορείο. Για συκοφαντική δυσφήμιση, εξύβριση και απειλή του Αντώνη Λεπενιώτη! Η δίκη ξεκινά στις δύο το μεσημέρι. Από το πρωί συγκεντρωμένοι έξω από τα δικαστήρια φίλοι και συναγωνιστές του Νάντη διαδηλώνουν την συμπαράστασή τους. Όλοι τους έχουν βιωματική σχέση με την ιστορία. Είναι εκεί. Δίπλα στον Νάντη. Μαζί τους και οι δύο αδελφές του Γιάννη Χαλκίδη. Νιώθουν όλοι τους κατηγορούμενοι. Για συκοφαντική δυσφήμιση του βασανιστή τους. Με τα γκρίζα μαλλιά, τα σκαμμένα από το χρόνο πρόσωπα. Στην διεκδίκηση της ιστορικής αυτογνωσίας. Στην αντίσταση για την ανατροπή της ιστορίας. Για την αντίδραση στην κυριαρχία της επιλεκτικής μνήμης. Για την ιστορία που δεν ξαναγράφεται με δικαστικές αποφάσεις. Για τα εγκλήματα που δεν παραγράφονται. Γιατί τα θύματα είναι γνωστά. Μιλάνε. Γράφουν. Θυμούνται. Ο Νάντης Χατζηγιάννης καταγγέλει τον Λεπενιώτη ως φονιά του Χαλκίδη και βασανιστή της δικτατορίας σαράντα χρόνια τώρα, από το έκτακτο στρατοδικείο της χούντας που τον καταδίκασε τον Νοέμβριο του 1967.

Τελευταία παρακολουθούμε σε διάφορα επίπεδα την συστηματική προσπάθεια για την εκτόνωση των παθών, την άμβλυνση των γεγονότων, το στρογγύλεμα της ιστορίας για την "επιστημονική", "ακαδημαική" , "ανεξάρτητη" προσέγγιση χωρίς εντάσεις και συναισθηματισμούς. Δεν με αφορούν αυτές οι προσεκτικές προσεγγίσεις. Δεν τις θέλω. Οι μικροδιορθώσεις της ιστορίας και οι ίσες αποστάσεις, προκαλούν διάθεση για ανατροπές. Ανοίγουν την όρεξη για την παραχάραξη της αλήθειας από τους αμετανόητους που κραδαίνουν δικαστικές αποφάσεις ως πιστοποιητικά της δικαίωσης τους. Το θράσος τους συμβαδίζει με την αίσθηση που νιώθουν ότι ζουν ανενόχλητοι, δικαιωμένοι, με τα χέρια τους βουτηγμένα στο αίμα. Διαβάζοντας το βιβλίο με την αφήγηση - ποταμό του Νάντη Χατζηγιάννη ένιωσα την ανάσα της ιστορίας. Το βιβλίο μίλησε μέσα μου. Συγκλονίστηκα. Δάκρυσα. Θύμωσα. Πλημμύρισα αισθήματα. Αγανάκτησα. Συναντώντας τον Νάντη Χατζηγιάννη έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου μοιράστηκα την δικαιολογημένη οργή του. Ο ίδιος δήλωσε με γραπτό υπόμνημα στον εισαγγελέα ότι επιθυμεί να γίνει η δίκη. "Για να ξεσκεπάσω τον θρασύτατο και αμετανόητο δολοφόνο που κυκλοφορεί επί σαράντα χρόνια ελεύθερος ανάμεσά μας", γράφει. Άκουσα προσεκτικά την αυτονόητη ανάγκη του για τη διεκδίκηση της αλήθειας. Της αλήθειας που συνοδεύει τις όψεις της σκληρής ιστορίας. Χωρίς εξωραισμούς και στρογγυλέματα. Με τον λυγμό της ζώσας συλλογικής μνήμης. Για να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους. Τα γεγονότα όπως ακριβώς έγιναν. Με το αίμα που κουβαλάνε...