SOS από το Θανάση Λερούνη !

Ο Θανάσης Λερούνης στον προσωπικό του χώρο στο χωριό Μπρουμ

Δραματική έκκληση προς την κυβέρνηση του Πακιστάν, να καταβάλει κάθε προσπάθεια, προκειμένου να αποκτήσει την ελευθερία του και να επιστρέψει ασφαλής στην Ελλάδα, απευθύνει, με χειρόγραφη επιστολή του, ο Ελληνας εθελοντής στις κοιλάδες των Καλάς, Αθανάσιος Λερούνης, ο οποίος απήχθη, στις 8 Σεπτεμβρίου, από κουκουλοφόρους Ταλιμπάν, ύστερα από επίθεση στο σπίτι όπου διέμενε, στο χωριό Μπρουν. Στην επιστολή του, που είναι γραμμένη στις 2 Οκτωβρίου, στην αγγλική γλώσσα και φέρει την ιδιόχειρη υπογραφή του, αναφέρει ότι η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο και ζητά να γίνουν δεκτοί οι όροι που θέτουν οι απαγωγείς για την απελευθέρωσή του, δηλαδή η καταβολή λύτρων 20.000 δολαρίων και η απελευθέρωση τριών ηγετικών στελεχών των Ταλιμπάν από τις πακιστανικές αρχές. «Εάν τα παραπάνω αιτήματα δεν υλοποιηθούν, με ενημέρωσε (ο διοικητής των Ταλιμπάν) ότι θα έχω μεγάλα προβλήματα και ότι η ζωή μου θα τεθεί σε κίνδυνο», γράφει χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα "Chitral Times", η αντιπροσωπεία με εξέχοντες μουσουλμάνους τοπικούς ηγέτες της κοιλάδας Μπουμπουρέτ, που είχε μεταβεί για δεύτερη φορά στο Νουριστάν, προκειμένου να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση του Αθανάσιου Λερούνη με τους Ταλιμπάν, γύρισε με «άδεια χέρια». Ωστόσο, μετέφερε τρία γράμματα του Έλληνα εθελοντή: ένα προς την πακιστανική κυβέρνηση, ένα προς τον Έλληνα πρεσβευτή στο Πακιστάν κι ένα προς τη μη κυβερνητική οργάνωση «Έλληνες Εθελοντές», με την οποία συνεργαζόταν ο Λερούνης, έως την απαγωγή του. Η αποστολή είχε αναχωρήσει στα τέλη Σεπτεμβρίου, αλλά δεν κατάφερε να συναντήσει τελικά τους διοικητές των Ταλιμπάν, καθώς δεν βρισκόταν στην περιοχή Νουριστάν (του Αφγανιστάν), όπου κρατείται όμηρος ο Έλληνας εθελοντής. Ωστόσο, αναμένεται να επιχειρήσει να επισκεφτεί την περιοχή για τρίτη φορά, προκειμένου να επιδιώξει νέα συνάντηση με τους απαγωγείς, αλλά παραμένει άγνωστο το πότε. Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα, στις επιστολές του προς την οργάνωση των «Ελλήνων Εθελοντών» και προς την ελληνική πρεσβεία, ο Αθανάσιος Λερούνης, αναφέρει ότι είναι καλά στην υγεία του (σ.σ. τουλάχιστον έως την ημέρα που έγραψε το γράμμα) και ότι παραμένει με τους Ταλιμπάν, οι οποίοι τον ενημέρωσαν για τους όρους που θέτουν για την απελευθέρωσή του. «Εργάστηκα ως εθελοντής στις κοιλάδες των Καλάς της περιοχής του Τσιτράλ, από το 1995, συμμετέχοντας σε εργασίες προς όφελος φτωχών Πακιστανών πολιτών, όπως κατασκευές σχολείων, συστημάτων ύδρευσης, κέντρων υποστήριξης μητέρων κ.α.» γράφει ο Αθανάσιος Λερούνης στην επιστολή του και συμπληρώνει ότι η πρεσβεία του Πακιστάν στην Ελλάδα είναι καλά ενημερωμένη για τις δραστηριότητες της οργάνωσης των «Ελλήνων Εθελοντών» στο Πακιστάν. © 2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Bloggers και μη, την ΠΡΟΣΟΧΗ σας για ένα λεπτό !

Σύμφωνα με τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου "οι επικοινωνίες μέσω του διαδικτύου δεν καλύπττονται από το απόρρητο" όπως ορίζεται στο άρθρο 19 του Συντάγματος.

Αυτό σημαίνει ότι οι κάθε λογής αρχές έχουν ελeύθερη πρόσβαση στο περιεχόμενο των e- mail, τα chat, τις συνομιλίες μέσω Skype, τις συναλλαγές κλπ, ακόμη και στους σκληρούς δίσκους των υπολογιστών.



Ας σημειωθεί ότι ο Ποινικός Κώδικας θεωρεί την παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών εγκληματική πράξη. Η κατάργηση του απόρρητου στο ίντερνετ αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία και είναι αντίθετη με όλες τις σχετικές διατάξεις της Ευρωπαικής Ενωσης. Στην προσπάθεια του να αναιρέσει όσα δημοκρατικά κεκτημένα μπορεί πριν αποχωρήσει από τον Αρειο Πάγο(συνταξιοδοτείται την 1η Ιουλίου) ο κ. Σανιδάς αποφασίζει και διατάσσει ότι η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων δεν έχει την δυνατότητα να ελέγξει αν η απόφαση είναι νόμιμη ή παράνομη.

Η γνωμοδότηση, στην οπόια ειδική μνεία γίνεται και στις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις μέσω κινητών οι οποίες συνδέονται με εγκληματικές πράξεις, εξεδόθη μετά από ερώτημα της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφαλείας Αττικής, σχετικά με το απόρρητο της επικοινωνίας μέσω του Internet και ειδικά στις περιπτώσεις κατά τις οποίες σε διάφορες πύλες αναρτώνται υβριστικά ή απειλητικά δημοσιεύματα, φωτογραφίες παιδικής πορνογραφίας κλπ.

Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση, δεν θα απαιτείται άδεια οποιασδήποτε Αρχής (συγκεκριμένα της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, όπως ρητά αναφέρει η γνωμοδότηση) για να μπορούν προανακριτικές, ανακριτικές, εισαγγελικές και δικαστικές αρχές να ζητούν «ηλεκτρονικά ίχνη» εγκληματικής πράξης, όπως υβριστικών ή απειλητικών δημοσιευμάτων στο διαδίκτυο ή φωτογραφιών παιδικής πορνογραφίας.

Η γνωμοδότηση αφορά επίσης τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις και τα «εξωτερικά στοιχεία» τους: τα ονοματεπώνυμα και τα στοιχεία συνδρομητών, αριθμοί τηλεφώνων, χρόνος και τόπος κλήσης και διάρκεια συνδιάλεξης θα είναι προσβάσιμα στις αρχές με απλό αίτημά τους στους παροχείς των υπηρεσιών.

Η γνωμοδότηση αναφέρει ρητά ότι η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Τηλεπικοινωνιών δεν δικαιούται να ελέγξει το εάν η απόφαση των δικαστικών αρχών για άρση του απορρήτου είναι σύννομη ή όχι, καθώς κάτι τέτοιο θα αποτελούσε «υπέρβαση της δικαιοδοσίας της».

Σύμφωνα με την γνωμοδότηση του Γ. Σανιδά:

1) Το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει την επικοινωνία μέσω του διαδικτύου (Internet) και τα εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας (ονοματεπώνυμα και λοιπά στοιχεία συνδρομητών, αριθμοί τηλεφώνων, χρόνος και τόπος κλήσεως, διάρκεια συνδιάλεξης κλπ).

2) Οι εισαγγελικές, ανακριτικές και προανακριτικές αρχές, πολύ δε περισσότερο τα Δικαστικά Συμβούλια και τα Δικαστήρια, δικαιούνται να ζητούν από τους παρόχους των υπηρεσιών Επικοινωνίας, μέσω του διαδικτύου (Internet) τα ηλεκτρονικά ίχνη μιας εγκληματικής πράξεως, την ημεροχρονολογία και τα στοιχεία του προσώπου στο οποίο αντιστοιχεί το ηλεκτρονικό ίχνος, από τους λοιπούς δε παρόχους των υπηρεσιών επικοινωνίας τα "εξωτερικά στοιχεία" της επικοινωνίας και ο πάροχος υποχρεούται να τα παραδίδει χωρίς να είναι αναγκαίο να προηγηθεί άδεια κάποιας Αρχής και ιδία της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών.

3) Η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών αλλά και οποιαδήποτε άλλη Ανεξάρτητη Αρχή ούτε νομιμοποιείται ούτε δικαιούται να ελέγξει με οποιονδήποτε τρόπο, αμέσως ή εμμέσως, το εάν η περί άρσεως ή μη του απορρήτου απόφαση των οργάνων της Δικαιοσύνης είναι σύννομη ή όχι. Αυτό κρίνεται από τα ίδια τα όργανα της Δικαιοσύνης. Ούτε όμως περαιτέρω η ρηθείσα Αρχή μπορεί να ελέγξει τους παρόχους υπηρεσιών επικοινωνίας για τη, σε κάθε περίπτωση, συμμόρφωσή τους προς τις αποφάσεις των οργάνων της Δικαιοσύνης. Εάν πράξει τούτο ενεργεί καθ' υπέρβαση της δικαιοδοσίας της.

Πηγή: Ελευθεροτυπία, in.gr / Δημοσιεύτηκε από: TVXS.gr

Σε απεργία πείνας 87 κρατούμενοι στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης

Ογδόντα επτά κρατούμενοι - φυλακισμένοι στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης εκπέμπουν SOS για τις παράνομες και απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους και από χθες το μεσημέρι αρνούνται να δεχθούν φαγητό και νερό.

Έχουν δικαστεί και καταδικαστεί για διάφορα αδικήματα. Αντί ωστόσο να εκτίουν την ποινή τους σε κάποιο σωφρονιστικό κατάστημα, είναι στοιβαγμένοι στα κελιά του 3ου ορόφου της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, κάποιοι για δύο και τρεις μήνες, σε αντίθεση με ό,τι προβλέπει το Σύνταγμα και οι νόμοι.

Τα κρατητήρια της ΓΑΔΘ έχουν μετατραπεί σε αποθήκες ανθρώπινων ψυχών, με τη «δικαιολογία» της υπερκάλυψης των φυλακών και του συνωστισμού που επικρατεί σε αυτές.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Διευθυντή και Υποδιευθυντή των Φυλακών Διαβατών, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη Δικαιοσύνη (αλλά αθωώθηκαν), επειδή αρνήθηκαν την μεταγωγή, στο συγκεκριμένο σωφρονιστικό κατάστημα, 20 ατόμων από την Αθήνα, εξαιτίας του… συνωστισμού.

Οι φυλακές ασφυκτιούν και από την άλλη τα κρατητήρια μετατρέπονται σε «σωφρονιστικά» καταστήματα, σε βάρος των ίδιων των κρατουμένων, οι οποίοι στερούνται θεμελιωδών δικαιωμάτων, με κυρίαρχο αυτό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τα ελάχιστα τετραγωνικά του κρατητηρίου που «μοιράζονται» δεκάδες άνθρωποι δεν φτάνουν για να αναπνεύσει η αξιοπρέπεια. Χωρίς συνθήκες υγιεινής, χωρίς δυνατότητα προαυλισμού, με την ηπατίτιδα και το AIDS να θερίζει. Το φαγητό είναι η τελευταία έγνοια τους, αν και οι ίδιοι πρέπει να μεριμνούν και να πληρώνουν γι’ αυτό.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, Μανόλη Λαμτσίδη, οι κρατούμενοι έχουν επιδώσει ψήφισμα στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, με το οποίο ζητούν καλύτερες συνθήκες κράτησης, μέχρι τη μεταγωγή τους σε κάποιο σωφρονιστικό κατάστημα. «Αυτό δεν μπορούμε να το ανεχτούμε άλλο», φωνάζουν οι κρατούμενοι της ΓΑΔΘ και οι φωνές τους ανταμώνουν με αυτές των κρατουμένων στις φυλακές της Θεσσαλονίκης, όπου επίσης 620 άνθρωποι στοιβάζονται σε ένα χώρο που προορίζεται να «φιλοξενήσει» 350.


Πηγή: Ομάδα TVXS Θεσσαλονίκης-LAOU LAOU

Άρθρο του Μίκη Θεοδωρακη για την προσπάθεια καπελώματος της εξέγερσης απο τους διαπλεκόμενους Μηντιάρχες

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει… να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικώτερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχευτευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.

Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.

Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.

Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».

Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;

Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.

Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.

Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.

Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.

ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ.

Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.

ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

(Από το blog ΑΠΟΠΛΟΚΗ)